Het duurde effe, maar dan toch eindelijk het resultaat van noeste arbeid: de verzamelde beelden van Rik Suermondt’s eerste les. Ik heb niet alles kunnen vinden, zeker niet van de Nederlandse fotografen, maar toch wellicht een handig bundeltje… Veel kijkplezier!
Afgelopen donderdag hebben we met een aantal klasgenoten een experiment van Jos bijgewoond, namelijk een sessie creatief brainstormen in combinatie met onze nieuwe opdracht. Eenieder moest twee bronnen van inspiratie meenemen, om er vervolgen via verschillende technieken ons creatief brein op los te laten.
Voordat we daar aan toekwamen, probeerden we een heldere probleemstelling te creëren, waar we uiteindelijk onze brainstormresultaten tegenaan zouden houden. En daar zat gelijk het probleem: uit onze opdracht is geen simpele eenduidige probleemstelling te halen. Keer op keer strandden we op een paradox of onduidelijkheid in de gegeven tekst, vooral als we de tekst van Michiel ernaast hielden.
In een uiteindelijke poging om de opdracht regel voor regel te analyseren, ontstond er bij iedere zin een levendige discussie van tien minuten. Neem bijvoorbeeld al de eerste zin: “Vanuit een fotografisch uit te voeren onderzoek, een uitgesproken mening of constatering visualiseren”. Dit valt natuurlijk met geen mogelijkheid te rijmen met het thema: “objectieve werkelijkheid”. Een onderwerp objectief fotograferen en er ondertussen je eigen mening in verwerken is nagenoeg onmogelijk. In hoeverre ben je dan nog objectief bezig.
In zekere zin is het voor een fotograaf dan ook erg moeilijk om nog zuiver onbevangen en onbevooroordeeld te fotograferen. Alleen al het bepalen van het tijdstip, het kader, de plaats, de camera instellingen en het moment van afdrukken zijn al genoeg om iemands objectiviteit in twijfel te trekken, hoe triviaal ze ook lijken.
Hoe ik hier zelf over denk, bewaar ik voor een later tijdstip. Rest me nog te vertellen dat alleen al het voeren van de discussie met een aantal klasgenoten al behoorlijk verhelderend werkte. Het heeft ons namelijk wel ergens gebracht, namelijk tot: “Welke concepten kan ik bedenken om een origineel onderwerp te fotograferen binnen mijn straat middels een objectieve benadering, zonder te ensceneren en te interveniëren.” Uiteindelijk toch nog een gebalanceerde probleemstelling (inclusief paradox) om tegen onze resultaten te houden.
De rest van de creatieve sessie was trouwens ook erg prettig. Jos: dank!
In ergens in derde blok van vorig jaar heb ik besloten om voortaan ook m’n aantekeningen maar gelijk op m’n Macje te maken, aangezien alles wat ik vorig jaar met pen en papier aangetekend heb of is verdwenen of simpelweg onleesbaar is. Met als grote voordeel dat het digitaal ook erg makkelijk te verspreiden is…
Ziehier dan de aantekeningen van afgelopen zaterdag, de lezing van Michiel. Als je hetgeen hij gezegd heeft naast de al uitgedeelde tekst legt, staat er op zich niet veel nieuws. De toegevoegde waarde zit ‘m dan ook in de voorbeeldfoto’s en uitleg daarbij. Ik heb alles kunnen vinden wat hij heeft laten zien en nog wat fotokes meer.
…op de wondere wereld van het wijde web: een interview met Mels van Zutphen en diens kompaan Sander Blom. Ga naar pagina 14 van bijgesloten PDF en en lees hoe Mels tegen de waarheid aankijkt. Oh, en de rest van het blaadje is ook best aardig.
D’r zijn in ons jaar vast wel meer mensen als ik die graag naar fotoboeken kijken en er waarschijnlijk ook al een flink aantal in de boekenkast heeft staan. Ik kijk dan ook nu al uit naar hetgeen Rik Suermondt ons vanaf volgende week allemaal gaat vertellen. En laat ik nou net op het wereld wijde web een reader van hem gevonden hebben, vol met artikelen over fotoboeken van zijn hand.
Dus, voor de geïnteresseerden, klik op de volgende link: reader_fotoboek_suermondt
‘t Is 10 MB, aardig flink dus, maar zeker de moeite waard.
Zoals gezegd, ik kan nog steeds niet slapen… raar maar waar. Zal wel aan de warmte liggen. Zojuist ons rooster gedigitaliseerd en speciaal voor de mensen met een Mac, iPhone of een iets wat compatible is met .ics kalender-bestanden: tadaa >>> Deeltijd Fotografie II
Downloaden en importeren in je agenda/kalender… Zodra er iets nieuw komt, zal ik proberen om ‘m bij te werken en ‘m hier weer ergens neerplanten…
Heb een beetje moeite met slapen, een uitgelezen moment dus om m’n zomertaak online te zetten. Al gelijk aan het begin van m’n vakantie ben ik naar het zuiden van Noord Brabant geknord op zoek naar wat typische boerendorpen. Ik kwam terecht in Borkel (en Schaft) en raakte aan de praat met een paar boeren. De een had vroeger een van de grootste melkveehouderijen van de omgeving, maar raakte door een scheiding alles kwijt. Een ander was een ouw boerke van 72 die alles nog met de hand of met z’n knollen deed… Ook in Zwitserland ben ik op zoek gegaan naar het typische plattelandsgevoel, al was het daar allesbehalve plat.
Eenmaal thuis had ik bij mekaar best aardige kiekjes, maar een conflict kon ik nergens ontdekken. Een lunch met Michael bracht meer schot in de zaak en al snel begaf ik me naar het stadsarchief van Eindhoven om oude foto’s van de oude gehuchten rondom Eindhoven te vinden. Daartegenover plaatste ik foto’s van dezelfde plekken van nu en om het wat aan te dikken plaatste ik er wat geluid onder.
Het geluidsniveau is niet optimaal, en na het een paar maal terug gezien te hebben ben ik er slechts deels tevreden mee. Maar dat mag de pret niet drukken, ik heb het er tenslotte toch mee gehaald. *glunder*
En dan nu een aantal fotokes:
Bloggen is leuk… Als ik het maar vaak genoeg ga zeggen, wordt het nog wel ooit is wat. Pas beginnen met typen op de dag des oordeels is hetzelfde als je schoen zetten op 7 december, of pas na het zingen de kerk uit gaan. Met andere woorden en natuurlijk als understatement: rijkelijk aan de late kant. Dan maar voor het nageslacht…
Het was een zwaar stukje jaar op het St.Joost. Aanvankelijk weinig tijd door m’n werk, maar toch een aardig dagboek idee bedacht. Iets met een kerel die idolaat was van wijlen Jack the Ripper. Door een hoop niet nader te noemen redenen schoot het voor geen meter op. Ik begon steeds meer aan mezelf en aan m’n idee te twijfelen, kon me niet tot het schieten van materiaal dwingen… Uiteindelijk met de botte bijl de knoop doorgehakt en besloten om maar een ander pad te bewandelen, dan maar een dagboekske over mezelf. Iets met VJ-en ofzo. Bas kon zich er wel in vinden, maar een week later knoopte Michiel de twee losse eindjes toch maar weer aan mekaar… Het leek hem beter om toch maar weer terug te gaan naar het Jack the Ripper idee… ‘Godver’, schoot er door m’n hoofd, en dat was nog zacht uitgedrukt.
Maar goed, ik moest wel… M’n schroom overboord gegooid en op pat met m’n telelens. En wonder boven wonder was het minder lastig dan ik aanvankelijk had gedacht dacht. Dagen lang voelde ik me een ware stalker met m’n compensatie-lens, maar alsof er een engeltje meeliep, ik werd nimmer betrapt. Ik kreeg er zelfs zin in! Uiteindelijk nog een vriendin gevraagd voor de wat gewaagdere shots en zowaar, twee weken geleden maakte wanhoop plaats voor een redelijk goed gevoel…
Toch weer niet kunnen slapen vannacht, deels door de zenuwen, maar natuurlijk ook door het simpele feit dat ruim tweehonderd foto’s snijden en plakken niet in een kwartiertje gedaan is… Zojuist alles opgehangen, en nu maar afwachten of de goden me aardig gezind zijn vandaag…
Hier alvast een voorproefje van een van de leukste stalk-sessies:
Eindelijk tijd gehad om me bezig te houden met de opdracht van Philippe, ware het niet dat het nog steeds geen zee van tijd was. Tot mijn grote geluk heb ik zelfs een ander dan mijzelf of m’n moeder weten te strikken om urenlang zeer geduldig voor de camera te zitten.
Allereerst een poging tot High-key. Zes tot achts spots en lampen moesten een mooi egaal, schaduwloos beeld scheppen. En helaas, tot mijn grote spijt vond ik na de sessie een jammerlijke schaduwpartij onder haar neus. De spots van boven waren iets te sterk voor het tegenlicht van onder.
Low-key blijft toch een stuk makkelijker 
Schaduw is immers geen probleem, maar een must. De grens van de schaduw deelt het gezicht mooi in twee. Hier uiteraard 1 spot in werking, aan de randen afgeplakt met zwarte tape en een A4 enveloppe, om het licht meer te bundelen.
M’n volgende poging tot high-key, deze keer wat speelser, en wel een poging om een engeltje van m’n model te maken. Ook hier weer een klein streepje schaduw (wat op het minuscuul schermpje van m’n camera echt niet te zien was)… Het aureooltje had beter gekund, maar bij een langere sluitertijd werd Mademoiselle ietwat onscherp. De volgende keer zal ik haar in ijzers en beugels vastzetten…
Spelen met Low-key is ook leuk, ditmaal op zoek naar haar duistere kant. Niet slecht gelukt (al zeg ik het zelf), alleen is ze zelden zo in het wild te vinden.
Goed licht regelen blijft lastig, maar wel grappig om te zien dat je met simpele dingen (en een geduldig persoon) toch aardig op weg kan komen.
Hier is ie dan eindelijk, het filmpje waarvan het behaalde cijfer me al een week doet glunderen Klik op onderstaande link om ‘m te zien:
De heren Bart en Noud vonden het respectievelijk een 8 en een 7 waard, wat ik niet had verwacht. Technisch zat het volgens mij allemaal best in orde, maar de fabuleuze asbakshots en het slot met Rembo & Rembo maakte me toch ietwat zenuwachtig. Maar ik mag niet klagen, toch? 