Fotoboekenmarathon @ Huis Marseille, deel 2

Ziehier deel twee van de fotoboekenmarathon. Nu staat nagenoeg alles online wat ik die dag gezien heb. Rest nog te zeggen dat tien minuten per fotograaf genoeg is voor een korte impressie, maar te weinig om inhoudelijk dieper op de materie in te gaan. Desalniettemin was ik erg blij om een dagje langer in Amsterdam te blijven, ware het niet dat ik ‘s avonds niet naar huis kon in verband met de sneeuw. Komen ze:

Wytske van Keulen (http://www NULL.wytskevankeulen NULL.nl): We come to doubt everything…

‘We come to doubt everything…’ is een fotoboek over de reis van Juan die naar een plaats is gaat waar 30 jaar geleden Maria verschenen is aan een aantal jonge meisjes. De titel beslaat de gehele cover van het boek, en is een citaat van een van de meisjes waar Maria aan is verchenen. Volgens Wytske is het geheel te zien als een soort leesboek, waar naarmate het verhaal volgt steeds meer informatie prijsgegeven wordt.

Naast het fotoverhaal van Wytske, heeft Nickel van Duyvenboden een fictief verhaal geschreven aan de hand van haar foto’s.

Wout Berger met Like Birds

Een fotoboek met landschappen, volgens hem een boek puur over fotografie. Kijkend vanaf een afstand en soms ook heel dichtbij. Hij had aanvankelijk een tekst geschreven, maar de vormgever raadde het af. Het was veel te uitleggerig. Aanvankelijk liep hij vast, maar via vrienden -waaronder Aarsman- kreeg hij het juiste zetje om het werk af te maken.

Morad Bouchakour (http://www NULL.moradbouchakour NULL.com): No Pain, No Gain & Menhattan

Bouchakour publiceerde in 2009 twee werken, No Pain, No Gain en Menhatten. Het eerste is een klein bundeltje van het laatste werk van de afgelopen 15 jaar. Het vormt de afsluiting van zijn analoge periode, tegenwoordig werkt hij volledig digitaal. Het boekje is niet chronologisch opgezet, maar simpelweg een greep uit wat Bouchakour kan. Hij heeft het bewust klein gehouden, juist om mensen op het verkeerde been te brengen. Normaal gesproken werkt hij op middenformaat en beeldt alles juist groot af, zo ook met Menhatten. Dat boek is een soort ode aan wat hij zo fijn vindt aan New York.

Ralph Kämena: In Transit

Met In Transit werpt Kämena een blik op één van de laatste herinneringen aan de Nederlandse overheersing van Indonesië: de bureaucratie. Nederlanders waren heel goed met het opstellen van allerlei regeltjes, welke op Yogyakarta nog steeds gehandhaafd blijken te worden. Daarnaast heeft hij ook van dichtbij portretten van mensen gemaakt, zonder direct contact met ze te maken. Volgens hem is dat alleen mogelijk door heel veel tijd te nemen per portret.

Inge Schoutsen (http://www NULL.ingeschoutsen NULL.nl/): Oma’s Goud
Naar aanleiding van het vertrek van haar oma naar het bejaardenhuis en het verdelen van haar spullen, maakte Inge Schoutsen het familieportret ‘Oma’s Goud’. Naast een foto uit oude albums maakte ze een nieuw hedendaags portret. Uiteindelijk heeft ze haar boek in eigen beheer uitgebracht en nam zo ook het binden voor eigen rekening. Het leverde erg veel werk op, wat niet echt gepland was.

Ad van Denderen (http://www NULL.advandenderen NULL.nl): Occupation Soldier

Ad van Denderen werd door < een instantie> gevraagd of hij mee wilde gaan naar Afghanistan voor een fotoreportage. Hij vroeg daarvoor een week bedenktijd, want hij kende het hele leger niet. Hij had dan ook nooit in dienst gezeten, afgekeurd omdat hij ironisch genoeg op 14-jarige leeftijd door een legertruck was aangereden.

Het boek gaat uiteindelijk veel meer om de gemiddelde vmbo leerling die getransformeerd wordt naar soldaat, met alle verantwoordelijkheden die er bij horen. Op school amper tijd om concentratie op te brengen, maar door de poort en meteen in het gelid.

Middels een fotoboek kan je door herhaling en tekst een veel duidelijke beeld scheppen van een gebeurtenis. Van Denderen is redelijk vrij gelaten, met als voorwaarde dat er door zijn foto’s en aanwezigheid geen slachtoffers zouden vallen. Na terugkomst wilde Defensie ook boeken afnemen, maar stelde bepaalde eisen, wat tegen het zere been van Van Denderen was.

Emily Hudig (http://www NULL.emiliehudig NULL.nl/): Controle / In Control

Emily Hudig geeft met haar boek Controle / In Control een zeer intieme en persoonlijke kijk in haar leven. Het gaat over hoe ze lijdt aan en omgaat met de ziekte van Hodgkin. Vanuit haar eigen positie als patiënt heeft ze zichzelf en haar omgeving gefotografeerd. Achteraf gezien heeft het veel voor haar betekend, maar op het moment zelf was het een pure registratie van wat ze meemaakte.

Inmiddels werkt ze aan een nieuw project, wat gaat over adel als uitstervend ras. Bewust heel anders dan haar persoonlijke en kwetsbare boek.

Hans Aarsman: Ik zie ik zie

Hans Aarsman vertelt over zijn laatste twee boeken ‘Ik zie ik zie’ en ‘De Aarsman Collectie’, twee bundels van zijn columns in de Volkskrant. Hij ziet zichzelf als waarnemend schrijver die er foto’s bij gebruikt. Hij vertelt over het waarheidsgehalte van een foto in de krant. Allereerst bekijkt de fotograaf een situatie met zijn eigen visie en vervolgens is er de redactie van de krant die er nog een filter overheen plaats. Al met al levert dat dus een vrij beperkte blik op. Wat dat betreft is de krant net een leger: iedere dag komt er een nieuwe uit en iedere dag wordt er bepaald wat nieuws is en wat niet. De journalistiek heeft last van tunnelvisie.

De meeste fotografen ontwikkelen één stijl, sommigen zelfs twee. Ad van Denderen is volgens hem een van de weinige fotografen die meerdere stijlen beheerst.

Volgens Aarsman is het beste fotoboek van dit moment het boek van Rick Heenman: ‘Rick 26 jaar vrijgezel’.