Bloggen is leuk…

Bloggen is leuk… Als ik het maar vaak genoeg ga zeggen, wordt het nog wel ooit is wat. Pas beginnen met typen op de dag des oordeels is hetzelfde als je schoen zetten op 7 december, of pas na het zingen de kerk uit gaan. Met andere woorden en natuurlijk als understatement: rijkelijk aan de late kant. Dan maar voor het nageslacht…

Het was een zwaar stukje jaar op het St.Joost. Aanvankelijk weinig tijd door m’n werk, maar toch een aardig dagboek idee bedacht. Iets met een kerel die idolaat was van wijlen Jack the Ripper. Door een hoop niet nader te noemen redenen schoot het voor geen meter op. Ik begon steeds meer aan mezelf en aan m’n idee te twijfelen, kon me niet tot het schieten van materiaal dwingen… Uiteindelijk met de botte bijl de knoop doorgehakt en besloten om maar een ander pad te bewandelen, dan maar een dagboekske over mezelf. Iets met VJ-en ofzo. Bas kon zich er wel in vinden, maar een week later knoopte Michiel de twee losse eindjes toch maar weer aan mekaar… Het leek hem beter om toch maar weer terug te gaan naar het Jack the Ripper idee… ‘Godver’, schoot er door m’n hoofd, en dat was nog zacht uitgedrukt.

Maar goed, ik moest wel… M’n schroom overboord gegooid en op pat met m’n telelens. En wonder boven wonder was het minder lastig dan ik aanvankelijk had gedacht dacht. Dagen lang voelde ik me een ware stalker met m’n compensatie-lens, maar alsof er een engeltje meeliep, ik werd nimmer betrapt. Ik kreeg er zelfs zin in! Uiteindelijk nog een vriendin gevraagd voor de wat gewaagdere shots en zowaar, twee weken geleden maakte wanhoop plaats voor een redelijk goed gevoel…

Toch weer niet kunnen slapen vannacht, deels door de zenuwen, maar natuurlijk ook door het simpele feit dat ruim tweehonderd foto’s snijden en plakken niet in een kwartiertje gedaan is… Zojuist alles opgehangen, en nu maar afwachten of de goden me aardig gezind zijn vandaag…

Hier alvast een voorproefje van een van de leukste stalk-sessies: