De straat uit

Zojuist net klaar met m’n voorbereidingen voor zaterdag. De foto’s worden vandaag geprint, morgen plak ik ze op karton en dan mogen de zenuwen weer komen.

De laatste twee  weken heb ik een  grof idee grof gehad waar ik naar toe wilde werken, maar wist het nog niet helemaal te verfijnen. Afgelopen zaterdag presenteerde ik een ruwe schets, maar die was het nog niet helemaal. Te rommelig. Te nietszeggend. Van dag naar nacht, maar wat betekent dat nou? Niks… Althans, het draagt niet bij mijn (uiteraard zeer objectieve) visie van de straat.

Zondagmiddag, na wreed gestoord te zijn door mijn immer geweldige werkgever, begonnen plots de puzzelstukjes in mekaar te vallen. Een flink aantal zaterdagen geleden toonde ik al twee muren met de ruggen tegen elkander, wat toen al een sterk beeld opleverde. Als ware het een vesting. Denk aan een oud castellum met een houten omheining, welke langzaam maar zeker verstevigd wordt met stenen torens op de hoeken. Bedoeld om vreemden buiten te houden, en daarbinnen een eigen, veilige wereld te creëren.

Opnieuw naar buiten om net die shots nog een keer te doen, zodat ze nog beter in dit idee passen. Geen dag / nacht verschil meer. Gewoon een schrale herfstdag. Thuis weer passen, meten, m’n moeder ondertussen feliciteren, om vervolgens weer op straat te kijken of die ene vervelende Opel weg is die het uitzicht blokkeert.

En uiteindelijk zou het zoiets moeten worden: