Vorige week met Jos Antwerpen onveilig gemaakt. Het idee was met oranje hesjes te ‘blenden’ in de achtergrond, maar voor ik het in de gaten had, was ik volop zonder hesje mijn ‘arena’ aan het vastleggen… Ziehier de eerste resultaten, binnenkort meer.
What’s up?
Zoom…
Ik dacht, laat ik het resultaat van het laatste blok eens online zetten 
Ziehier de uiteindelijke PDF , alsook een aantal losse portretten.
Een wat ander museum dan de andere, zo beschrijft Els Barents Huis Marseille. Het museum bestaat nu dik tien jaar en was het eerste fotografie museum van Amsterdam. Het is destijds met veel moeite en lobby opgericht. Op dat moment waren alleen het stedelijk en het gemeentearchief bezig met fotografie. Maar het stedelijk bijvoorbeeld is veel te hiërarchisch ingedeeld: kunst, architectuur, de rest en ergens onderaan fotografie. In Europa zit het veel piramidaler in elkaar dan in de VS.
Huis Marseille als museum betrok het pand in 1999 nadat het in 1993 aangekocht werd door Museum de Pont in Tilburg. Hoewel nauw verbonden, zijn de Pond en Huis Marseille twee aparte stichtingen. Huis Marseille heeft de bevordering van de fotografie middels een museum als doelstelling. De pont Tilburg wordt gefinancierd uit de erfenis van de oude heer Jan de Pont, Huis Marseille wordt gefinancierd uit een trust afkomstig van de erfenis van de kinderen. Er zijn wel raakvlakken met Tilburg, ze lenen soms wel van elkaar, maar het zijn toch echt twee verschillende instanties. Op dit moment zijn ze bezig met een uitbreiding naar een naastgelegen pand. Als deze gereed is, komt er een grote expositieruimte bij en is er ruimte voor een groter depot.
Roy Kahmann (1959) begon in 2001 met naar wat nu blijkt de eerste online galerie van Nederland en zelfs Europa, namelijk vintagephoto.nl (bestaat helaas niet meer), en toonde Kahmann’s rijke verzameling aan werk van zowel commerciële alsook autonome Nederlandse fotografen. De website trok vrijwel meteen zo’n duizend bezoekers per maand, met als meest gestelde vraag of ze sommige werken in het echt mochten zien en voelen. Zodoende werden de geïnteresseerde en de desbetreffende fotograaf uitgenodigd op kantoor. In 2005 werd besloten om een echte galerie te openen en is afgelopen augustus zelfs verhuisd naar een nieuw en groter pand. Kahmann heeft naast de galerie ook een designbureau, uitgeverij van boeken en GUP Magazine. Tegenwoordig zijn GUP en de galerie meer gescheiden dan voorheen, met name om de onafhankelijkheid van het tijdschrift te waarborgen.
Kahmann vertegenwoordigt 15 fotografen, welke allemaal echt gekozen hebben voor autonome fotografie, geen andere bezigheden. Het is vaak een lange moeizame weg voor ze geweest, maar nu hangen ze over de hele wereld, vaak bewust bij privé collecties, galeries en musea. Kahmann geeft een klein bulletin uit met van iedere fotograaf een of twee foto’s en begeleidende tekst. Wat opvalt is dat veel werk te maken heeft met tijdloosheid, vaak benadrukt door zwart / wit foto’s.
De GKf is een beroepsvereniging voor fotografen en bestaat inmiddels 65 jaar. Vlak na de oorlog opgericht door leden als Eva Besnyö, Emmy Andriesse en Cas Oorthuys. Allemaal verzetshelden, communist en idealist, en wilden met de GKf Nederland en wellicht de wereld verbeteren. Helaas werden de jaren 50 iets truttiger dan verwacht. In plaats van wereldverbeteraars werd de GKf een maatschappij kritische club die de fotografie op de Nederlandsche kaart heeft gezet. Om in die tijd als fotograaf enige rol van betekenis te spelen, moest je bij de GKf behoren.
In tegenstelling tot andere verenigingen, heeft de GKf sinds de oprichting een ballotage commissie: iedereen die lid is van de GKf is daardoor als fotograaf serieus te nemen. Op het moment hebben ze ongeveer 200 leden (waarvan 190 betalend, de rest is 65+). Tegenwoordig is de GKf minder arrogant, maar voor mensen met een kunstacademie achtergrond zijn de GKf en PANL de betere keuze, aldus Leo Erken, sinds drie jaar voorzitter.
In februari hield het GKf een thema avond met als onderwerp cross-mediale fotografie. Drie gastsprekers vertellen over hun ervaring met het vermengen van het medium fotografie en andere media aan de hand van voorbeelden uit hun eigen praktijk.
Het werk van Marco Cops (1963) ontstaat vaak in samenwerking met de doelgroep van het betreffende kunstwerk. Hij noemt zichzelf niet per definitie fotograaf, maar kunstenaar. In eerste instantie omdat hij als zodanig is opgeleid, maar ook omdat hij niet vies is van andere media.
(http://www NULL.marcocops NULL.nl/Images/IMarco/projecten/Eikestein/verd-1-links NULL.jpg )Hij werd door de Rijks Gebouwen Dienst (RGD) gevraagd of hij een kunstwerk wilde maken voor een jeugddetentie centrum. Hij wilde graag een werk ontwikkelen in samenwerking met de jongen uit het centrum zelf en liep een half jaar met de jongeren mee. De RGD vroeg ‘doe iets met die vensters’, wat hij weigerde omdat dat het enige zicht naar buiten voor ze was. Hij maakt nu werk met de jongeren over wat zij zelf hebben meegemaakt. Het was vooral een kwestie van vertrouwen winnen. In tegenstelling tot de algemeen bekende vooroordelen, bleek het een openbaring.
In februari hield het GKf een thema avond met als onderwerp cross-mediale fotografie. Drie gastsprekers vertellen over hun ervaring met het vermengen van het medium fotografie en andere media aan de hand van voorbeelden uit hun eigen praktijk.
Corriette Schoenaerts (1977) combineert met veel inventiviteit beeld en taal in haar foto’s, die het midden houden tussen collage en installatie. Volgens eigen zeggen werkt ze vooral veel met fotografie en vooral over fotografie. Ze is werkzaam in de mode, reclame, maar ook autonoom. Aan de hand van haar werkt geeft ze een kijkje in haar keuken en werkwijze.
(http://www NULL.corrietteschoenaerts NULL.com/uploads/7e941fa0blpilotto_dress NULL.jpg)In opdracht van Blend Magazine maakte ze een modeserie voor Peter Pilotto. Hij haalde voor zijn lijn inspiratie uit films van de jaren 30, wat haar foto’s meer conceptgebonden maakte en niet zozeer stijlgebonden.
In februari hield het GKf een thema avond met als onderwerp cross-mediale fotografie. Drie gastsprekers vertellen over hun ervaring met het vermengen van het medium fotografie en andere media aan de hand van voorbeelden uit hun eigen praktijk.
Hannes Wallrafen (1951) zit inmiddels dertig jaar het vak, maar maakte de grootste nachtmerrie mee voor zowat iedere fotograaf. Zes jaar geleden, op 14 januari, ontdekte hij dat er iets mis was met zijn ogen. Nog geen drie maanden later had hij nog slechts een half procent zicht, nagenoeg blind. Hij leeft met een geamputeerd zintuig en het heeft een jaar geduurd voordat hij daaraan gewend was geraakt. Maar het gemis van het kijken en de heimwee naar het beeld is iets wat altijd blijft.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here (http://www NULL.adobe NULL.com/shockwave/download/download NULL.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash&promoid=BIOW). You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here (http://www NULL.adobe NULL.com/shockwave/download/download NULL.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash&promoid=BIOW). You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here (http://www NULL.adobe NULL.com/shockwave/download/download NULL.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash&promoid=BIOW). You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Ziehier deel twee van de fotoboekenmarathon. Nu staat nagenoeg alles online wat ik die dag gezien heb. Rest nog te zeggen dat tien minuten per fotograaf genoeg is voor een korte impressie, maar te weinig om inhoudelijk dieper op de materie in te gaan. Desalniettemin was ik erg blij om een dagje langer in Amsterdam te blijven, ware het niet dat ik ‘s avonds niet naar huis kon in verband met de sneeuw. Komen ze:
Wytske van Keulen (http://www NULL.wytskevankeulen NULL.nl): We come to doubt everything…
‘We come to doubt everything…’ is een fotoboek over de reis van Juan die naar een plaats is gaat waar 30 jaar geleden Maria verschenen is aan een aantal jonge meisjes. De titel beslaat de gehele cover van het boek, en is een citaat van een van de meisjes waar Maria aan is verchenen. Volgens Wytske is het geheel te zien als een soort leesboek, waar naarmate het verhaal volgt steeds meer informatie prijsgegeven wordt.
Naast het fotoverhaal van Wytske, heeft Nickel van Duyvenboden een fictief verhaal geschreven aan de hand van haar foto’s.
Wout Berger met Like Birds
Een fotoboek met landschappen, volgens hem een boek puur over fotografie. Kijkend vanaf een afstand en soms ook heel dichtbij. Hij had aanvankelijk een tekst geschreven, maar de vormgever raadde het af. Het was veel te uitleggerig. Aanvankelijk liep hij vast, maar via vrienden -waaronder Aarsman- kreeg hij het juiste zetje om het werk af te maken.
Morad Bouchakour (http://www NULL.moradbouchakour NULL.com): No Pain, No Gain & Menhattan
Bouchakour publiceerde in 2009 twee werken, No Pain, No Gain en Menhatten. Het eerste is een klein bundeltje van het laatste werk van de afgelopen 15 jaar. Het vormt de afsluiting van zijn analoge periode, tegenwoordig werkt hij volledig digitaal. Het boekje is niet chronologisch opgezet, maar simpelweg een greep uit wat Bouchakour kan. Hij heeft het bewust klein gehouden, juist om mensen op het verkeerde been te brengen. Normaal gesproken werkt hij op middenformaat en beeldt alles juist groot af, zo ook met Menhatten. Dat boek is een soort ode aan wat hij zo fijn vindt aan New York.
Ralph Kämena: In Transit
Met In Transit werpt Kämena een blik op één van de laatste herinneringen aan de Nederlandse overheersing van Indonesië: de bureaucratie. Nederlanders waren heel goed met het opstellen van allerlei regeltjes, welke op Yogyakarta nog steeds gehandhaafd blijken te worden. Daarnaast heeft hij ook van dichtbij portretten van mensen gemaakt, zonder direct contact met ze te maken. Volgens hem is dat alleen mogelijk door heel veel tijd te nemen per portret.
Inge Schoutsen (http://www NULL.ingeschoutsen NULL.nl/): Oma’s Goud
Naar aanleiding van het vertrek van haar oma naar het bejaardenhuis en het verdelen van haar spullen, maakte Inge Schoutsen het familieportret ‘Oma’s Goud’. Naast een foto uit oude albums maakte ze een nieuw hedendaags portret. Uiteindelijk heeft ze haar boek in eigen beheer uitgebracht en nam zo ook het binden voor eigen rekening. Het leverde erg veel werk op, wat niet echt gepland was.
Ad van Denderen (http://www NULL.advandenderen NULL.nl): Occupation Soldier
Ad van Denderen werd door < een instantie> gevraagd of hij mee wilde gaan naar Afghanistan voor een fotoreportage. Hij vroeg daarvoor een week bedenktijd, want hij kende het hele leger niet. Hij had dan ook nooit in dienst gezeten, afgekeurd omdat hij ironisch genoeg op 14-jarige leeftijd door een legertruck was aangereden.
Het boek gaat uiteindelijk veel meer om de gemiddelde vmbo leerling die getransformeerd wordt naar soldaat, met alle verantwoordelijkheden die er bij horen. Op school amper tijd om concentratie op te brengen, maar door de poort en meteen in het gelid.
Middels een fotoboek kan je door herhaling en tekst een veel duidelijke beeld scheppen van een gebeurtenis. Van Denderen is redelijk vrij gelaten, met als voorwaarde dat er door zijn foto’s en aanwezigheid geen slachtoffers zouden vallen. Na terugkomst wilde Defensie ook boeken afnemen, maar stelde bepaalde eisen, wat tegen het zere been van Van Denderen was.
Emily Hudig (http://www NULL.emiliehudig NULL.nl/): Controle / In Control
Emily Hudig geeft met haar boek Controle / In Control een zeer intieme en persoonlijke kijk in haar leven. Het gaat over hoe ze lijdt aan en omgaat met de ziekte van Hodgkin. Vanuit haar eigen positie als patiënt heeft ze zichzelf en haar omgeving gefotografeerd. Achteraf gezien heeft het veel voor haar betekend, maar op het moment zelf was het een pure registratie van wat ze meemaakte.
Inmiddels werkt ze aan een nieuw project, wat gaat over adel als uitstervend ras. Bewust heel anders dan haar persoonlijke en kwetsbare boek.
Hans Aarsman: Ik zie ik zie
Hans Aarsman vertelt over zijn laatste twee boeken ‘Ik zie ik zie’ en ‘De Aarsman Collectie’, twee bundels van zijn columns in de Volkskrant. Hij ziet zichzelf als waarnemend schrijver die er foto’s bij gebruikt. Hij vertelt over het waarheidsgehalte van een foto in de krant. Allereerst bekijkt de fotograaf een situatie met zijn eigen visie en vervolgens is er de redactie van de krant die er nog een filter overheen plaats. Al met al levert dat dus een vrij beperkte blik op. Wat dat betreft is de krant net een leger: iedere dag komt er een nieuwe uit en iedere dag wordt er bepaald wat nieuws is en wat niet. De journalistiek heeft last van tunnelvisie.
De meeste fotografen ontwikkelen één stijl, sommigen zelfs twee. Ad van Denderen is volgens hem een van de weinige fotografen die meerdere stijlen beheerst.
Volgens Aarsman is het beste fotoboek van dit moment het boek van Rick Heenman: ‘Rick 26 jaar vrijgezel’.
Efkes snel wat ik a.s. zaterdag wil showen 