davidblog

Bij de bespreking op de eerste dag kwam 1 beeld erg sterk naar voren, en wel van Manuel. Een bejaard mannetje, rondlopend met een plastic zak stevig in zijn handen geklemd. Hij sprak een paar woorden Engels, wat al meer was dan sommige jongeren… “Barcelona: good. Madrid: no good. Alicante: bery, bery good!”

De combinatie van het directe contact en vervolgens het afscheid sprak zowel mij als de docenten erg aan. Project: Hi… Bye… (de korte versie van Jos’ suggestie Hello Goodbye) was geboren. De dag erna ben ik op pad gegaan met die gedachte in m’n achterhoofd en leverde de volgende (voorlopige) serie op:

 

Zoals gezegd, we hebben hard gewerkt, echt… heus… ik maak geen grapje! Mijn idee voor Alicante was (grofweg) om mensen in hun locale omgeving te portretteren, inclusief het vragen om toestemming. Voorheen had ik namelijk altijd een beetje gêne om direct op mensen af te stappen en Alicante leek me een ideale week om over die schroom heen te stappen.

De eerste dag ben ik op pad gegaan en ben ik er op los gaan schieten. De eerste verzoekjes verliepen nog wat schuchter, maar al snel kom je mensen tegen die complete gesprekken willen aanknopen. Let wel: mijn Spaans is nihil, hun Engels nog minder.

Allereerst de collectie foto’s die ik niet binnen mijn uiteindelijke  plan kon plaatsen. Sommigen hebben een verhaal, zoals de werkloze actrice met relatieproblemen, starend naar de zee. Of de overwinterende Duitser, de kou gevlucht…

 

¡Bien, hablemos de la diversión en Alicante! Man o man, ‘t was gezellig… Natuurlijk, we hebben erg hard gewerkt, veel gefotografeerd en urenlang werk besproken; daarover later meer… Eerst wat algemene blaat-foto’s!

Al in het vliegtuig ging het bij sommige mensen mis. En dat terwijl een pilske slechts €4,50 was. Ik zal maar geen leeftijdgrappen maken, maar verdacht is het wel! Klikken voor een puik stukske animatie!

Ziehier Miguel moeilijk doen met een stukske ham Klik voor een puik stukje animatie!

Nu we het toch over Miguel hebben… zo klinkt ie als we gezellig op de hotelkamer aan het naborrelen zijn:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En dan nu een verzamelijk meer en minder interessante beelden, al dan niet genomen op een hotelkamer met een pint er bij…

 

Awel, het project van Bas – ook wel subjectief autonoom genoemd – en ik zijn de afgelopen periode niet bepaald de grootste vrienden geweest. Ik kon me er slechts met veel moeite toe zetten om er mee aan de slag te gaan. Na de beoordelingsdag van Steffie gebeurde er dan ook iets geks. Op de een of andere manier had ik nu voldoende rust in m’n bolle kop dat er eindelijk ideeën naar boven kwamen borrelen. Ik spitte al m’n foto’s nog eens door van het afgelopen blok, en viste er de voor mij meest betekenisvolle uit en ging er mee aan de slag. Diezelfde week heb ik er nog een aantal bij geschoten om het geheel te complementeren, met het volgende boekje tot resultaat. Het is niet m’n meest geweldige werk, maar ik ben er in ieder geval uiteindelijk toch tevreden over, ieder ‘tweeluik’ verteld voor mij een verhaal of betekent iets.

Basbooktest

Het is de versie van vlak voor ik er een fysiek boekje van maakte. Het is aan te raden om het in de PDF viewer per 2 pagina’s te kijken.

Ziehier het filmpje zoals gepresenteerd tijdens de beoordeling. Na veel wikken en wegen besloten om er zowel muziek onder te zetten, alsook mijn moeder aan het woord te laten. In totaal  geeft het een uitstekend beeld van hoe ik tegen ons moederke aankijk. Ik ben er dan ook uitermate tevreden over.

Zo kom je eens in de maand, zo ben je een paar keer per week bij je moeder. Erg gezellig natuurlijk… Hier een aantal foto’s van de afgelopen twee weken:

 

Met het oog op de ’slideshow’ heb ik gekeken of het mogelijk was of wat met stop motion te doen. Binnen is het met het geringe licht nagenoeg onmogelijk om in burstmode te schieten, tenzij ik in jpg ga schieten met 3200 ISO, niet echt een optie aangezien we ook nog iets met een boekje gaan doen. Buiten ging wel:

DiMama_fiets (klik om te openen)

Maar goed, ik denk dat het uiteindelijk best zonder kan stop-motion kan…

Ik was overigens ietwat verbaasd toen ik hoorde dat gisteren eigenlijk de laatste les van Steffie was. Bij alle voorgaande projecten werd zo’n les gebruikt als ‘generale repetitie’ voor de presentatie. Behalve dat Steffie ziek was en de les niet door ging, was er niet eens sprake van een les om de laatste puntjes op de i te zetten, wat ik persoonlijk erg jammer vind. Ook jammer is dat we zo nodig op excursie moeten gaan, terwijl ik denk dat besteden van iets meer tijd aan beide projecten voor de kerst een stuk nuttiger zou zijn…

… al weken loop ik er tegenaan te hikken. Ik weet niet wie het programma heeft opgesteld van ons tweede blok, maar het lijkt iets of wat overmatig volgepropt is. Dankzij m’n baan had ik soms amper tijd voor één project en de andere vakken, maar nu wordt het me iets te teveel met een bpv, een ingelaste presentatie, een literatuurvak met veel leesvoer en twee projecten waarvan er eentje extra interessant wordt gemaakt met allerhande bijzaken zoals een portfolio, inspiratiedoos, een scriptie… Misschien stel ik me aan, misschien ook niet (al vermoed ik dat ik niet de enige ben die er zo over denkt), maar feit is wel dat het project van Bas het ondergeschoven kind begint te worden, hoe jammer ik dat ook vind. Gevolg is dat volgens mij de foto’s waar ik tot nu toe mee ben komen aanzetten ondoordacht en beneden de maat zijn. Desondanks knal ik ze toch maar online…

 

Zoals ik in de les al gepoogd heb te laten zien met microscopisch kleine afbeeldingen is mijn lieftallig moederke (Nel voor intimi) hoofdpersonage in mijn serie voor Steffie’s opdracht. Ik heb nog niet echt een helder verhaal wat ik over haar wil vertellen, maar ben nog vooral bezig met het vastleggen van haar dagelijkse bezigheden.

Naast de gebruikelijke zaken als lief, zorgzaam en aardig, is ze ook een sterk persoon, alleen (maar niet al te eenzaam), intelligent, sentimenteel en een tikkeltje ijdel. Zo zal ze zelden in het openbaar met een bril verschijnen, heeft ze in zowat iedere hoek van het huis een kleine verzameling van persoonlijke kostbaarheden en prullaria, komt ze al dertig jaar voor haarzelf en mij op, leest ze zowat de hele bibliotheek leeg en kreeg ze te horen dat ze de eerste bijstandsmoeder was in de regio Eindhoven met een kind dat naar de universiteit ging, een godswonder…

De volgende foto’s zijn een selectie van afgelopen zaterdag, grof gesorteerd en onbewerkt. Het mooie eraan vind ik dat de meesten op onbevangen momenten geschoten zijn. Foto’s waarvan ze nog wel eens wil roepen “Wat lelijk!” en “Oh wee als je die gebruikt!”, vandaar dat ik bang ben dat ze me de volgende keer dat ze me ziet wel kan schieten…

 

Voor de mensen met iPhone’s, Macs of andere kalenders die compatible zijn met iCal, het rooster van blok 2: Deeltijd_Fotografie_II_2

Klik rechts en save-as om te downloaden.

Zojuist net klaar met m’n voorbereidingen voor zaterdag. De foto’s worden vandaag geprint, morgen plak ik ze op karton en dan mogen de zenuwen weer komen.

De laatste twee  weken heb ik een  grof idee grof gehad waar ik naar toe wilde werken, maar wist het nog niet helemaal te verfijnen. Afgelopen zaterdag presenteerde ik een ruwe schets, maar die was het nog niet helemaal. Te rommelig. Te nietszeggend. Van dag naar nacht, maar wat betekent dat nou? Niks… Althans, het draagt niet bij mijn (uiteraard zeer objectieve) visie van de straat.

Zondagmiddag, na wreed gestoord te zijn door mijn immer geweldige werkgever, begonnen plots de puzzelstukjes in mekaar te vallen. Een flink aantal zaterdagen geleden toonde ik al twee muren met de ruggen tegen elkander, wat toen al een sterk beeld opleverde. Als ware het een vesting. Denk aan een oud castellum met een houten omheining, welke langzaam maar zeker verstevigd wordt met stenen torens op de hoeken. Bedoeld om vreemden buiten te houden, en daarbinnen een eigen, veilige wereld te creëren.

Opnieuw naar buiten om net die shots nog een keer te doen, zodat ze nog beter in dit idee passen. Geen dag / nacht verschil meer. Gewoon een schrale herfstdag. Thuis weer passen, meten, m’n moeder ondertussen feliciteren, om vervolgens weer op straat te kijken of die ene vervelende Opel weg is die het uitzicht blokkeert.

En uiteindelijk zou het zoiets moeten worden: