davidblog

Efkes snel wat ik a.s. zaterdag wil showen

Alicante_selectie

20 december, de dag na ons klassikale bezoek aan FOAM’s Rodchenko en Huis Marseille’s Burtynsky, was in Huis Marseille de jaarlijkse Fotoboekenmarathon te bewonderen. Op aanraden van Jos ben ik een dag langer in Amsterdam gebleven om eens te kijken waar men op het moment zoal mee bezig is.

Op de tweede verdieping kreeg iedere  fotograaf ongeveer tien minuten om iets te vertellen over zijn of haar laatste werk. Eén verdieping lager lagen alle boeken uitgestald,van iedere aanwezige fotograaf minstens één. Op de begane grond lagen de meest kostbare exemplaren in een speciaal daarvoor bestemde vitrine, denk aan een gesigneerd exemplaar van Bouchakour’s Menhattan.

Het strak geplande programma veranderde door het weerbarstige winterweer al vrijwel meteen in een lichte chaos, doordat veel fotografen vast stonden in de file. Dit gaf sommigen juist wat meer ruimte om uit te wijden over het gemaakte werk. Zelf heb ik niet het gehele programma kunnen aanschouwen, maar van de 41 geplande fotografen heb ik er toch zeker 15 kunnen zien. En nerd als ik ben meteen een hele sloot aantekeningen gemaakt, speciaal voor de mensen die het hebben moeten missen Alhier de eerste 7…

Broken Landscapes van Orna Wertman

Het laatste boek van Orna Wertman borduurt voort op haar fascinatie van collages, waarin twee of meer foto’s te gecombineerd worden tot één landschappelijk beeld. Geheel toepasselijk heeft het dan ook de titel Broken Landscapes gekregen. Volgens haar gaat het over wat er in een split van een seconde in het leven kan gebeuren. Het boek is in eigen beheer uitgebracht. Op het moment is ze bezig met een nieuwe serie, “Geestgronden” genaamd, met beelden van Nederland met kusten van elders.

Van Waarde van Sara Blokland

In 2008 is Sara Blokland gevraagd door het Zuiderzee museum om (ivm diens 60-jarig bestaan) mee te werken aan een boek over de rijke historie van de Zuiderzee en diens bewoners. Het archief van het museum bevat ruim 40.000 zeer diverse foto’s, genoeg om mee aan de slag te gaan. Uiteindelijk is het een heel persoonlijke catalogus van Sara geworden. De foto’s hebben waarde om bewaard te worden, maar ook om weer teruggevonden te worden. Zaken die als kunst geclassificeerd worden heeft ze er uit gelaten. De tekst op de voorkant beschrijft de vijf hoofdstukken, en volgens haar kan het fotoboek gelezen worden als een roman van meer dan 300 pagina’s. Ongeveer 95% van de beelden in het boek is archiefmateriaal, de rest heeft ze gemaakt als commentaar op het hier en nu.

Dacha van  Ksenia Galiaeva

Tegenwoordig woont ze in Nederland, maar oorspronkelijk komt ze uit Pskov, Rusland. Volgens haar gaat het boek niet om de foto’s zelf, maar meer om het onderwerp wat ze er mee aansnijdt. Het is een zoektocht naar het paradijs uit  de jeugd, naar wishful thinking, naar het vasthouden van herinneringen. Ze is inmiddels al ruim twaalf jaar bezig met het fotograferen van haar familie in Rusland. Als bewijs van de communicatie tussen haar en haar familie staat ze graag zelf ook op de foto. Sinds ze weg is uit Rusland fungeert de hond Titus als een soort vervanging van haar binnen de familie. Humor is een belangrijk ingrediënt in haar werk, om er voor te zorgen dat je langer naar een foto blijft kijken.

Bert Nienhuis: Foto Bert Nienhuis

Het boek is  een overzichtswerk van 30 jaar fotografie van Bert Nienhuis. Als sinds de vroege jaren zeventig is hij actief en heeft menig binnen- en buitenlandse beroemdheid gefotografeerd. Volgens hem voelt het goed dat het boek er is, al was het niet makkelijk om samen te stellen vanwege de enorme hoeveelheid aan materiaal. Het uitkomen van het oeuvreboek betekent allesbehalve het einde, hij fotografeert op het moment juist steeds meer, al vind hij het wel steeds meer een uitdaging om de kwaliteit te behouden.

Portraits & cameras 1949 – 2009 van Hans Eijkelboom

Hans bladert heel snel door de drie boeken van Paris – New York – Shanghai, en gaat dan snel over naar zijn laatste boekje: Portraits & cameras 1949 – 2009. Het boekje borduurt verder op hetzelfde concept als van eerder boekje uit de jaren negentig: bepaalde zaken worden steeds nieuwer, jijzelf steeds ouder. Ieder jaar een pasfoto van hemzelf, met daaronder een ’state of the art’ camera uit hetzelfde jaar. Alle aanwezigen krijgen tot iedere vreugde een exemplaar van het boekje uitgedeeld.

Zijn meest favoriete boek op het moment is RFK  Funeral Train, over de moord op Bobby Kennedy wat een einde betekende van de hoop. Voor wat betreft zijn eigen werk: zijn lievelingspagina’s zijn afkomstig uit Paris – New York – Shanghai en laat uit iedere stad een verzameling vrouwen met Louis Vuitton tassen zien.

Annie van Gemert: jongens en meisjes

Haar laatste boek jongens en meisjes gaat over jongensachtige meisjes en meisjesachtige jongens. Van de ongeveer 40 kinderen die hieraan voldeden heeft ze er uiteindelijk 30 uitgekozen vanwege de sterke verhaallijn van die personen en is ze een aantal jaren gaan volgen. Interessant om te zien was dat zodra de kinderen in de pubertijd geraakten, ze minder en minder interesse hadden om voor de camera te staan.

Diana Blok met See Through Us

Inspiratie voor dit project kreeg ze door een artikel in de Volkskrant. Ze had een heel ander beeld dan het artikel en besloot om het nachtleven van gay’s in Turkije te volgen. Oorspronkelijk was het idee om een film te maken, maar taal (nagenoeg niemand sprak er Engels) en editen gooiden roet in het eten. Het maken van een boek bleek geschikter, See Through Us was geboren. Interessant gegeven is dat in Turkije een iets gekuiste versie van het boek wordt uitgebracht en ten toon gesteld.

de rest volgt snel, met o.a. Morad Bouchakour, Hans Aarsman en Ad van Denderen…

Na een zeer enerverende rondleiding van Wiebke langs de tentoonstelling van de Russisch fotograaf en vormgever Rodchenko, hadden we een gezellig Q and A met Lisa Kleeven (Assistent Educatie) en Sara Despres (managing editor Foam Magazine)

Een korte blik op wat Foam is en doet: Foam is een museum voor fotografie sinds 2001, met als belangrijkste peilers mode-, straat-, en documentaire fotografie. Naast de exposities in het museum zelf biedt Foam nog tal van andere zaken, zoals filmavonden, educatie-programma’s, Foam Magazine, Foam_3h, Foam Fusion, Club Foam en binnenkort ook een bibliotheek.

- Foam_3h biedt beginnende fotografen een expositieruimte op de derde etage zoals Dieuwertje Komen & Elian Somers (beiden van het St. Joost) die om ons heen hingen.

- Foam Fusion is een tweejaarlijks fotografiefestival met een weekend vol activiteiten, zoals presentaties, discussies, films, documentaires en nog veel meer.

- Club Foam is voor iedereen die professioneel met fotografie bezig is met het hele jaar door lezingen, presentaties, borrels en filmavonden.

- Foamlab is een groep mensen die  graag in de cultuursector willen werken en 6 evenementen moeten organiseren. Ze moeten alles zelf regelen. Meer info op www.foamlab.nl

De tentoonstellingen

Een tentoonstelling komt op verschillende manieren tot stand. Soms willen de curatoren heel graag iemand hebben, soms reist er een tentoonstelling rond en soms komen fotografen zelf aanzetten met een project. In bepaalde gevallen zal er extra geïnvesteerd moeten worden, in bijvoorbeeld het binnenhalen van een reizende tentoonstelling, of in aanpassingen aan het klimaat van het museum.

Read the rest of this entry »

Bij de bespreking op de eerste dag kwam 1 beeld erg sterk naar voren, en wel van Manuel. Een bejaard mannetje, rondlopend met een plastic zak stevig in zijn handen geklemd. Hij sprak een paar woorden Engels, wat al meer was dan sommige jongeren… “Barcelona: good. Madrid: no good. Alicante: bery, bery good!”

De combinatie van het directe contact en vervolgens het afscheid sprak zowel mij als de docenten erg aan. Project: Hi… Bye… (de korte versie van Jos’ suggestie Hello Goodbye) was geboren. De dag erna ben ik op pad gegaan met die gedachte in m’n achterhoofd en leverde de volgende (voorlopige) serie op:

 

Zoals gezegd, we hebben hard gewerkt, echt… heus… ik maak geen grapje! Mijn idee voor Alicante was (grofweg) om mensen in hun locale omgeving te portretteren, inclusief het vragen om toestemming. Voorheen had ik namelijk altijd een beetje gêne om direct op mensen af te stappen en Alicante leek me een ideale week om over die schroom heen te stappen.

De eerste dag ben ik op pad gegaan en ben ik er op los gaan schieten. De eerste verzoekjes verliepen nog wat schuchter, maar al snel kom je mensen tegen die complete gesprekken willen aanknopen. Let wel: mijn Spaans is nihil, hun Engels nog minder.

Allereerst de collectie foto’s die ik niet binnen mijn uiteindelijke  plan kon plaatsen. Sommigen hebben een verhaal, zoals de werkloze actrice met relatieproblemen, starend naar de zee. Of de overwinterende Duitser, de kou gevlucht…

 

¡Bien, hablemos de la diversión en Alicante! Man o man, ‘t was gezellig… Natuurlijk, we hebben erg hard gewerkt, veel gefotografeerd en urenlang werk besproken; daarover later meer… Eerst wat algemene blaat-foto’s!

Al in het vliegtuig ging het bij sommige mensen mis. En dat terwijl een pilske slechts €4,50 was. Ik zal maar geen leeftijdgrappen maken, maar verdacht is het wel! Klikken voor een puik stukske animatie!

Ziehier Miguel moeilijk doen met een stukske ham Klik voor een puik stukje animatie!

Nu we het toch over Miguel hebben… zo klinkt ie als we gezellig op de hotelkamer aan het naborrelen zijn:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

En dan nu een verzamelijk meer en minder interessante beelden, al dan niet genomen op een hotelkamer met een pint er bij…

 

Awel, het project van Bas – ook wel subjectief autonoom genoemd – en ik zijn de afgelopen periode niet bepaald de grootste vrienden geweest. Ik kon me er slechts met veel moeite toe zetten om er mee aan de slag te gaan. Na de beoordelingsdag van Steffie gebeurde er dan ook iets geks. Op de een of andere manier had ik nu voldoende rust in m’n bolle kop dat er eindelijk ideeën naar boven kwamen borrelen. Ik spitte al m’n foto’s nog eens door van het afgelopen blok, en viste er de voor mij meest betekenisvolle uit en ging er mee aan de slag. Diezelfde week heb ik er nog een aantal bij geschoten om het geheel te complementeren, met het volgende boekje tot resultaat. Het is niet m’n meest geweldige werk, maar ik ben er in ieder geval uiteindelijk toch tevreden over, ieder ‘tweeluik’ verteld voor mij een verhaal of betekent iets.

Basbooktest

Het is de versie van vlak voor ik er een fysiek boekje van maakte. Het is aan te raden om het in de PDF viewer per 2 pagina’s te kijken.

Ziehier het filmpje zoals gepresenteerd tijdens de beoordeling. Na veel wikken en wegen besloten om er zowel muziek onder te zetten, alsook mijn moeder aan het woord te laten. In totaal  geeft het een uitstekend beeld van hoe ik tegen ons moederke aankijk. Ik ben er dan ook uitermate tevreden over.

Zo kom je eens in de maand, zo ben je een paar keer per week bij je moeder. Erg gezellig natuurlijk… Hier een aantal foto’s van de afgelopen twee weken:

 

Met het oog op de ’slideshow’ heb ik gekeken of het mogelijk was of wat met stop motion te doen. Binnen is het met het geringe licht nagenoeg onmogelijk om in burstmode te schieten, tenzij ik in jpg ga schieten met 3200 ISO, niet echt een optie aangezien we ook nog iets met een boekje gaan doen. Buiten ging wel:

DiMama_fiets (klik om te openen)

Maar goed, ik denk dat het uiteindelijk best zonder kan stop-motion kan…

Ik was overigens ietwat verbaasd toen ik hoorde dat gisteren eigenlijk de laatste les van Steffie was. Bij alle voorgaande projecten werd zo’n les gebruikt als ‘generale repetitie’ voor de presentatie. Behalve dat Steffie ziek was en de les niet door ging, was er niet eens sprake van een les om de laatste puntjes op de i te zetten, wat ik persoonlijk erg jammer vind. Ook jammer is dat we zo nodig op excursie moeten gaan, terwijl ik denk dat besteden van iets meer tijd aan beide projecten voor de kerst een stuk nuttiger zou zijn…

… al weken loop ik er tegenaan te hikken. Ik weet niet wie het programma heeft opgesteld van ons tweede blok, maar het lijkt iets of wat overmatig volgepropt is. Dankzij m’n baan had ik soms amper tijd voor één project en de andere vakken, maar nu wordt het me iets te teveel met een bpv, een ingelaste presentatie, een literatuurvak met veel leesvoer en twee projecten waarvan er eentje extra interessant wordt gemaakt met allerhande bijzaken zoals een portfolio, inspiratiedoos, een scriptie… Misschien stel ik me aan, misschien ook niet (al vermoed ik dat ik niet de enige ben die er zo over denkt), maar feit is wel dat het project van Bas het ondergeschoven kind begint te worden, hoe jammer ik dat ook vind. Gevolg is dat volgens mij de foto’s waar ik tot nu toe mee ben komen aanzetten ondoordacht en beneden de maat zijn. Desondanks knal ik ze toch maar online…